Një i moshuar qe mezi ecte. 
Mbante n ‘dorë, një dru, si degë! 
Beni i vogël posa e pa. 
Seq e pyeti, me te lehtë. 

Po qe do k’te,gjysh i dashur”?
Mos e do, te luash me mua?
Gati gjyshi, në gazë për t’ plasur.
Por me të butë, seç iu ofrua!

Shife pakë atë,”peme”plot me kokrra?
Qe cdo , ditë i hamë, plotë shije.
Edhe pse sot, janë te vogla.
Shumë shpejt vjeshta, n’trast na i bie”!

“Beni i vogël”shpejt kuptoi.
Nisë nga puna, pa u mat fare.
Me duar t ‘vogla, gropë mbaroi.
Për ca ditë, shpërthyen lastare.

Tash të tanë, thonë” mollë e Benit”.
Se shijojnë ato përditë.
Gjyshi tash, u nda nga jeta”!
“Beni e pema,shumë janë rritë!

“Mbollën te tjerët, e hëngrëm ne”.
Thonte gjyshi,qindra herë.
“Lumë për Benin qe e rriti”!
U bë burrë,madje, me vlerë”.

– poezi nga Sahit Shala

Burimi: www.alboz.net

Loading...

PËRGJIGJU

Please enter your comment!
Please enter your name here